Düşünelim… Eğer insan nefsini tamamen susturabilseydi, dünya nasıl bir yer olurdu?
Hırs, kibir, kıskançlık, gösteriş ve öfke… Bunların hiçbiri hayatımızda olmasaydı?
Belki daha sessiz, belki daha sade ama kesinlikle daha huzurlu bir dünya olurdu.
İnsan, benliğini büyütmek yerine ruhunu beslerdi.
Sahip olmak değil, anlamak isterdi.
Nefis, insanın en büyük sınavıdır.
İçimizde her an konuşan ama çoğu zaman fark etmediğimiz bir ses…
Daha fazlasını isteyen, kıyaslayan, haklı çıkmak isteyen, kontrol etmeye çalışan o ses.
İşte bu sesle mücadele, insanın iç yolculuğunun en derin alanıdır.
Peki bu sesi nasıl sustururuz?
Önce fark ederek.
Her öfkelendiğimizde, her kıskandığımızda, her hırslandığımızda durup sormalıyız:
“Bu bana mı ait, yoksa nefsimin oyunu mu?”
Sonrasında ise o sesi zayıflatacak bir yaşam biçimi gerekir:
Azla yetinmek, şükretmek, paylaşmak, az konuşmak…
Özellikle oruç gibi nefsin doğrudan hedef alındığı ibadetler, insanın iç dengesini yeniden kurmasına yardımcı olur.
Kibirle değil, tevazu ile;
israfla değil, kanaat ile yaşamak,
nefsin gücünü kırar.
Çünkü nefsin sevmediği şeyler, ruhun dostudur.
Nefsi tamamen yok etmek belki insan doğasına aykırıdır.
Ama onu terbiye etmek mümkündür.
Bunu başaran insan, huzurun ne demek olduğunu gerçekten hisseder.
Daha az kırılır, daha az kırar.
Daha az konuşur ama daha çok anlar.
Nefsini susturan, kalbinin sesini duymaya başlar.
Ve o ses, hayattaki en doğru yoldur.
👌💐