Hayatın en zor derslerinden biri de bu!

Çocuklarımıza öğreteceğimiz en önemli şey, kendini tutmayı ve kendine hâkim olmayı öğretmektir.”

Belki de gerçekten hayatın en zor derslerinden biri bu…

Çünkü çocuklarımıza çoğu zaman neyi yapmaları gerektiğini anlatıyoruz.
Ama ne zaman durmaları gerektiğini öğretmek çok daha önemli.

Öfkelendiğinde her aklına geleni söylememeyi…
Kızdığında karşısındakini incitmemeyi…
Her istediği olmadığında dünyanın başına yıkılmadığını bilmeyi…
Kaybettiğinde yeniden ayağa kalkmayı…
Birine haksızlık yaptığında özür dilemeyi…

Bunlar okulda öğretilen dersler değil belki ama hayat boyunca karşılarına çıkacak en önemli sınavlar.

Çünkü insanın gerçek gücü, istediğini yapabilmesinde değil; istediği halde kendini durdurabilmesinde saklı.

Her öfke cevap vermeyi gerektirmez.
Her söz söylenmek zorunda değildir.
Her mücadeleye girilmez.
Her kırgınlık intikamla karşılanmaz.

Çocuklarımıza “güçlü ol” derken aslında onlara şunu da öğretmeliyiz:

Gücün, sesini yükseltmek değil; gerektiğinde sesini alçaltabilmek olduğunu…

Hayat boyunca her zaman yanlarında olamayacağız. Onların yerine karar veremeyecek, her düştüklerinde ellerinden tutamayacağız.

Ama onlara kendilerini yönetmeyi öğretirsek, belki de hayatın en zor anlarında yanlarında olacak en güçlü şeyi vermiş oluruz:

Kendileriyle baş edebilme gücünü.

Çünkü iyi yetişmiş bir çocuk sadece ne yapacağını bilen değil,
ne zaman durması gerektiğini de bilen çocuktur.

Ve belki de çocuklarımıza bırakabileceğimiz en güzel miras;
çok şey bilmeleri değil, kendilerine hâkim olabilmeleri.