Kontrolü Bırakmanın Hafifliği

Çok sevdiğim bir söz var, diyor ki, “Eğer bir probleminiz varsa ve ısrarla bundan kurtulmaya çalışıyorsanız, tebrikler, artık iki probleminiz var demektir.”

Bu cümle ilk duyulduğunda insana tuhaf gelir. Çünkü bize öğretilen tam tersidir: Sorun varsa çöz, üstüne git, mücadele et, düzelt. Oysa bazen, bir sorunu çözmeye çalışırken ona fazladan bir anlam yükleriz. Zihnimiz o problemin etrafında dönmeye başlar. Sürekli düşünür, hesap yapar, senaryolar kurar. Ve fark etmeden, asıl sorunun yanına bir de zihnimizde büyüttüğümüz ikinci bir sorun ekleriz.

Kontrol etme isteğimiz tam da burada devreye girer. Olanı olduğu gibi kabul etmek yerine, her şeyi kendi istediğimiz şekle sokmaya çalışırız. İnsanları, olayları, zamanı, hatta hayatın akışını bile yönetebileceğimizi sanırız. Oysa kontrol, çoğu zaman bir yanılsamadır. Sadece kontrol ettiğimizi zannederiz. Bu çaba ise bizi yorar, gerer ve içten içe tüketir.

Zihnimiz sürekli geçmişle gelecek arasında gidip gelir. Geçmişte olanları düzeltmeye çalışır, gelecekte olacakları garanti altına almaya uğraşır. Ama hayat ne geçmiştedir ne de gelecekte. Hayat, tam şu andadır. Biz ise çoğu zaman o anı kaçırırız. Çünkü kafamız, çözmeye çalıştığımız problemlerle doludur.

Oysa bazen yapılacak en doğru şey, problemi olduğu yerde bırakmaktır. Onu büyütmemek, onunla kavga etmemek, ona takılıp kalmamaktır. Kabul etmek, teslim olmak değil; aksine, kendini gereksiz bir yükten kurtarmaktır. “Bu da var” diyebilmektir. “Bu da hayatın bir parçası” diyebilmektir.

İşte o zaman bir hafiflik başlar. Zihnimiz yavaşlar. Nefesimiz rahatlar. Olaylara daha sade, daha net bakabiliriz. Çünkü artık sorunun etrafında dönmeyi bırakmışızdır. Hayatın akışına küçük de olsa bir alan açmışızdır.

Kontrolü bıraktığımızda, aslında kendimize alan veririz. Her şeyi yönetmeye çalışmadığımızda, hayatın kendi ritmini fark etmeye başlarız. Beklemediğimiz yerlerden çözümler çıkar. Beklemediğimiz insanlardan destek gelir. Ve bazen, çözmeye çalıştığımız şey, biz onu bırakınca kendiliğinden küçülür.

Belki de mesele, her problemi çözmek değildir. Bazı şeylerle yaşamayı öğrenmektir. Bazı düğümlerin hemen çözülmeyeceğini kabul etmektir. Ve en önemlisi, her şeyi kontrol edemeyeceğimizi kabullenmektir. Çünkü insan, her şeyi kontrol etmeye çalıştıkça daralır; biraz bıraktıkça genişler.

Sonunda şunu fark ederiz: Hayat, bizim sürekli müdahale etmemizi bekleyen bir şey değildir. Hayat akar. Biz yorulmadan, zorlamadan, her şeyi düzeltmeye çalışmadan da akar. Ve biz, o akışa izin verdiğimizde, hem daha sakin, hem daha güçlü, hem de daha huzurlu oluruz.

Dilerim hayatımızda biraz daha kabule, biraz daha sakinliğe, biraz daha iç huzura yer açabiliriz.

Sevgilerimle.