İz Bırakan İki Kalp

İz Bırakan İki Kalp

Hepimizin hayatına dokunan, vedalaşmakta zorlandığımız muhteşem insanlar olmuştur.

Varlıkları iz bırakmış, söyledikleri kulaklarımızda yankılanan, hatırladıkça kalbimizde tarifsiz bir ılıklık bırakan o güzel insanlar…

Bir insan, nefes almayı bıraktığında gerçekten hayattan gitmiş olur mu?

Yoksa anılarıyla, öğrettikleriyle, merhametiyle hâlâ yanımızda kalmaya devam eder mi?

Bugün sizlere, bu dünyadan merhametiyle geçmiş çok kıymetli birini anlatmak istiyorum.

Şükrü Bora Ertekin

Ona “hayvansever”demek yeterli gelmezdi.

Çünkü o sadece hayvanları seven biri değildi; bir can gördüğünde yüreği gerçekten sızlayan, o acıyı kendine dert edinen bir insandı

Küçücük bir yavru kedinin gözlerindeki korkuyu asla görmezden gelmezdi..

O kedi yavrusu için günlerce göz yaşi döker, hasta bir köpek için kilometrelerce veterinere yürüyerek giderdi..

çoğu insanın “geçer gider” dediği şeyleri o asla geçiştiremezdi.

Onun için bir canın çaresizliği, dünyanın en ağır yükü gibi olurdu.

Dikenli ağaçların arasında sıkışmış bir yavru kediyi kurtarmak için günlerce orada bekleyecek kadar sabırlıydı.

Üşüyerek, yorularak ama vazgeçmeden…

Çünkü onun için vazgeçmek bir seçenek değildi.

Bir canın yaşama ihtimali olsun olmasin..Bora Abi hep yanindaydi…

Ama en güzeli şuydu; bunu büyük bir gösterişle yapmazdı.

Sessizce, içinden geldiği gibi, sanki dünyanın en normal şeyiymiş gibi…

Ama aslında yaptığı şey, çok az insanın taşıyabileceği bir merhametti.

Onun ardından hep şunu düşündüm..

Bazı insanlar sadece yaşayıp gitmez… Bir şey bırakır. Bir sıcaklık, bir iz, bir “iyi ki” hissi bırakır.

Onu bir yıl önce ani bir şekilde kaybettik.
Dilerim şimdi kendi cennetinde, o çok sevdiği can dostlarınla birliktesin Bora Abim…

Merhametin hep bizimle…

Ve bir başka büyüğüm …

93 yaşında, iki ay önce kaybettiğim, çok yakın arkadaşım Ebru Temizkanin biricik annesi Seniha Temizkan…

Beni üçüncü kızı ilan etme şekli o kadar zarifti ki… “Seni kalbimden doğurdum” derdi bana.

Kızının anlattığı gibi; çok enteresan zevkleri olan, hayatı dolu dolu yaşayan, sanatçı ruhlu bir Cumhuriyet kadınıydı.

Çocukluğunda arkeolog olmak isteyen okul yıllarında piyano eşliğinde ders işlediklerini gülümseyerek anlatan muhtesem bir kadindi.

Her konuda bir hissi, her cümlesinde bir inceliği vardı.

Türkçeyi özenle kullanır, yardım derneklerinde aktif görev alırdı.

Gündemi yakından takip eder, ülkesine ve dünyaya dair gelişmeleri merakla izlerdi.

Çok zarif bir giyim zevki vardı. Her zaman özenli, sade ama etkileyici giyinirdi. Renkleri, kumaşları, aksesuarları seçişindeki gusto, onun
hayata bakışını da yansıtırdı.

Yaş almış olmasına rağmen kendine gösterdiği özen, yaşama duyduğu saygının bir göstergesiydi.

Onunla yapılan her sohbet, farkında olmadan alınan bir hayat dersine dönüşürdü.

Sözleri nasihat gibi değil, yaşanmışlığın içinden süzülmüş bir bilgelik gibi akardı.

İnsan kendini onun yanında daha sakin, daha dengeli, daha olgun hissederdi.

Haftalık telefon konuşmalarımızda, sesimin tonundan moralimin bozuk olduğunu anlayacak kadar hassastı.

Gençliğinde Charleston, tango, twist dersleri almış; hayatı seven, yaş almasına rağmen hayata hep genç bakan, zarif bir ulu çınardı.

Dilerim ki canım Senişim şimdi kendi cennetinde huzurla dinleniyordur.

Onun ışığı, zarafeti ve kalbimde bıraktığı o sıcaklık hep benimle olacak..

Bazı insanlar…
Geride sadece anı bırakmaz.Arkalarında bıraktıkları ışık, hâlâ yolumuzu aydinlatir..

Sevgiyle kalın…