İnsanları tanımak için bazen söylediklerine değil, söylediklerinin altını ne kadar kalın çizdiklerine bakmaktan gerekir.
Ben çok dürüstüm…
Ben çok namusluyum…
Ben asla yalan söylemem…
Benim için güven her şeyden önce gelir…
Peki, neden bu kadar sık tekrarlama ihtiyacı duyuyorsun?
Elbette insanın kendisini anlatması, değerlerini ifade etmesi son derece doğal.
Ancak bazı kavramların sürekli dillendirilmesi, hatta neredeyse bir kimlik kartı gibi insanların önüne konulması, ister istemez düşündürüyor.
Çünkü bazen insan en çok sahip olduğu şeyi değil, sahip olduğuna inanılmasını istediği şeyi vurgular.
Dürüstlükten sürekli söz eden birinin davranışlarına biraz daha dikkatli bakmak gerekir mesela. Güvenden dem vuranın ne kadar güvenilir olduğunu, namustan bahsedenin başkalarının hayatına nasıl baktığını, iyilikten söz edenin karşılık beklemeden ne kadar iyilik yapabildiğini gözlemlemek gerekir.
Çünkü bir değere sahip olmak başka, o değerin arkasına saklanmak bambaşka bir şeydir.
Gerçek dürüstlük kendisini sürekli ilan etmez. Güvenilir insan güvenilir olduğunu anlatmakla uğraşmaz. İyi insan, iyiliğinin reklamını yapma ihtiyacı duymaz.
Bunlar anlatılarak değil, yaşanarak anlaşılır.
Hatta bazen insanın en çok iddia ettiği konuda, en büyük çelişkisi saklıdır.
O yüzden ben insanları dinlerken yalnızca ne söylediklerine değil, neyi tekrar tekrar vurguladıklarına da dikkat ederim.
Çünkü bazen çok kalın çizilen bir cümlenin altında, görünmesini istemediğimiz kocaman bir soru işareti vardır.
Belki de insanın en çok altını çizdiği şey, kendisinde en çok sorgulanması gereken şeydir.
Bir de şu var; insanın karakteri, kendisini nasıl tanımladığından çok, kimse onu izlemiyorken nasıl davrandığında ortaya çıkar.
Çıkarı söz konusu olduğunda, işine gelmediğinde, bir başkasının hakkı kendi menfaatinin önüne geçtiğinde verdiği tepki, bize hakkında kurduğu bütün cümlelerden çok daha fazlasını anlatır.
Çünkü insanın gerçek yüzü çoğu zaman konfor alanında değil, çıkarlarıyla değerleri karşı karşıya geldiğinde görünür.
Birinin dürüstlüğü, kendisine avantaj sağladığı zaman değil, dürüst davranmanın bedel ödettiği zaman anlaşılır.
Sadakati, her şey yolundayken değil, işler zorlaştığında belli olur. İyiliği de kendisine teşekkür edecek, alkışlayacak kimse yokken anlam kazanır.
Belki de bu yüzden insanları tanımakta acele etmemek gerekiyor. Birkaç güzel cümleye, etkileyici söylemlere, kendinden emin iddialara hemen inanmamak gerekiyor.
Zaman, insanın bütün sıfatlarını tek tek elinden alır ve geriye yalnızca davranışlarını bırakır.
Ben artık insanların kendileri hakkında söylediklerinden çok, yaşattıklarına bakıyorum.
Çünkü sözler insanı olduğundan farklı gösterebilir ama davranışlar er ya da geç gerçeği ele verir.
Ve bazen en çok güven veren cümleleri kuran kişiye değil, güven duymak için hiçbir cümleye ihtiyaç bırakmayan insana inanmak gerekir.
Unutmayalım; karakter, insanın kendisine taktığı bir unvan değil, başkalarının hayatında bıraktığı izdir.

Kişinin nesi eksikse osu diline vururmuş. Birde insanların ne dediğine değil ne yaptığına bakmak lazım. Sizde bunu çok güzel özetlemişsiniz kaleminize sağlık maşaAllah.