Gerçek dost, senin en kötü hâlini görmüştür ama o hâlini senin kim olduğunla karıştırmamıştır. En kırılgan, en öfkeli, en çaresiz zamanlarına tanıklık etmiştir. Hatalarını, eksiklerini, düştüğün yerleri bilmiştir. Ama bütün bunları seni tanımlamak için değil, seni daha iyi anlamak için bilmiştir.
Çünkü dostluk, insanın yalnızca iyi taraflarını sevmek değildir. Bazen en zor hâline rağmen yanında kalabilmektir.
Peki, gerçek dostluk nedir? Birlikte gülmek, saatlerce konuşmak, güzel sofralarda buluşmak mı? Elbette bunlar da dostluğun güzel parçalarıdır. Ama dostluk, bunlardan çok daha fazlasıdır. Dostluk emektir. Zaman ister, sabır ister, anlayış ister. En önemlisi de güven ister.
Bir insanın sana anlattığı bir sırrı, aranızdaki bir tartışmada başkasına anlatmamak da dostluktur. Onun en savunmasız anlarında sana açtığı kapıyı, bir gün aleyhine kullanmamaktır. Çünkü insan dostuna biraz da kendini korumasız bırakır. Söylediklerinin, yaşadıklarının, gözyaşlarının emin ellerde olduğunu bilmek ister.
Gerçek dost, senin arkandan konuşmaz. Senin olmadığın yerde de sana gösterdiği saygıyı korur. Bir başkasının yanında seni küçültmez, özel hayatını sohbet malzemesi yapmaz, eksiklerini anlatıp kendine yer açmaya çalışmaz. Çünkü dostluk, insanın yüzüne başka, arkasından başka konuşabileceği bir ilişki değildir.
Bazen bir insanı gerçekten tanımak için onunla ne kadar vakit geçirdiğine değil, sen orada yokken senin hakkında nasıl konuştuğuna bakmak gerekir.
Dostluk her konuda aynı düşünmek, hiç kırılmamak ya da hiç tartışmamak da değildir. Gerçek dostlar da kırılır, kızar, anlaşmazlığa düşer. Ama aralarındaki bağı bir tartışmanın öfkesine teslim etmezler. Kırıldıklarında konuşmayı, uzaklaştıklarında bile saygıyı bilmeyi başarırlar. Çünkü dostlukta haklı çıkmaktan daha değerli bir şey vardır: Birbirinin kıymetini bilmek.
Bir de dostluğun sessiz bir tarafı vardır. Her zaman aramak, her gün görüşmek değildir mesele. Bazen aylarca konuşmasanız da kaldığınız yerden devam edebilmektir. Birinin başarısını kıskanmadan alkışlamak, mutluluğuna içtenlikle sevinmek, zor gününde hesap sormadan yanında durmaktır.
Ve belki de en önemlisi, dostunun yokluğunda da onun hakkını koruyabilmektir.
Çünkü gerçek dostluk, insanın yanında olduğu zaman değil, olmadığı zaman da kendini belli eder.
Yıllar geçer, insanlar değişir, yollar ayrılır. Bazen çok uzun yıllar tanıdığımız insanları yeniden tanımak zorunda kalırız. O zaman anlarız ki dostluk, yılların sayısıyla değil, o yılların içine sığdırılan vefayla ölçülür.
İnsan hayatında çok kişi tanır. Ama herkes dost olamaz. Çünkü dostluk, sadece hayatında bir yere sahip olmak değil, kalbinde taşıdığın insana onun yokluğunda da ihanet etmemektir.
Belki de kendimize sormamız gereken soru şudur: Ben dostlarımın en kötü günlerinde nasıl bir insandım? Onların sırlarını, yokluklarını, kırgınlıklarını nasıl taşıdım?
Unutmayalım; dostluk, bir insanın bize anlattıklarını saklayabilmek, arkasından da önündeymiş gibi konuşabilmek ve bütün kusurlarına rağmen ona insan olarak değer verebilmektir.
Çünkü gerçek dost, senin hakkında her şeyi bilen ama bildiklerini sana karşı kullanmayan insandir
Dostluk, insanın yanında durmak kadar, arkasında da dimdik durabilmektir
Dilerim..hayat hepinizin karsisina dostlugun adini degil, hakkini veren insanlari cikarsin…
