Çoğu zaman insanları yanlış anlıyoruz. Neden mi? Çünkü onların ne yaşadığını bilmiyoruz. Bilmediğimiz hayatlar hakkında hüküm veriyoruz. Kendi bakış açımızdan yargılıyor, kendi doğrularımızla ölçüyoruz. “Ben olsam böyle yapmazdım” diyoruz ama gerçekten sen olsan ne yapardın, biliyor musun? İşte orası koca bir bilinmezlik. Çünkü herkesin geçmişi, taşıdığı yük, yaşadığı kırgınlık farklı. Ve biz bunları bilmeden infaz ediyoruz karşımızdakini.
Empati kurmadığımızda, anlayışsız oluruz. Anlayışsız olduğumuzda ise bağ kurmak yerine duvar öreriz. Böylece insanlar birbirinden uzaklaşır, içe kapanır, sessizleşir. Oysa belki birinin sert görünmesinin arkasında kırılmış bir çocukluk vardır. Belki birinin suskunluğu, yıllardır dinlenmeyen bir ruhun çığlığıdır.
Ama biz bunu görmeyiz. Çünkü bakmayız, sadece izleriz. Dinlemeyiz, sadece cevap ararız. Hâlbuki bazen bir insanın hikâyesini bir an durup dinlesek, ona öfke değil, merhamet duyarız. Çünkü herkesin bir nedeni, bir sınavı, bir iç yarası vardır.
Empati, sadece “kendini onun yerine koymak” değildir; aynı zamanda “yargılamadan anlamaya çalışmaktır.” Bir toplumda empati eksikse; insanlar birbirine yabancılaşır, anlayış yerini tahammülsüzlüğe bırakır. Bizden olmayanı dışlar, anlayamadığımızı ötekileştiririz. Oysa tek bir soru her şeyi değiştirir: “Ben onun yerinde olsaydım, ne hissederdim?”
Belki de artık biraz daha az yargılayıp, biraz daha çok anlamaya çalışmamız gerekiyor.
Kalemine yüreğine sağlık zuhal hanımcım💕
Zuhal eline sağalık tebrik ederim devamını bekleriz
Elinize ve emeğinize sağlık🌼
Çok güzel olmuş 🤌
Harika bir konuya değinmişsin arkadaşım. Çağımızın en büyük sorunu olan ‘mış’ gibi görünmenin en güzel açıklaması olmuş. Empati yoksunu ebeveynler bunun sonucunda da empati yoksunu çocuklar ve zorbalıklar… 😔😔
Empati yoksunu insanlar hoşgörüsüz oluyor 👏
Kaleminize sağlık çok güzel özetlemişsiniz💞