Merhabalar…

Artık bu köşede sizlerle birlikte olacağım. Bunun heyecanını ve mutluluğunu içtenlikle taşıyorum. Bana bu alanı açan 40bir Haber ailesine özel bir teşekkür etmek istiyorum. Kentimizin nabzını tutan, güvenilir habercilik anlayışını dijital dünyaya taşıyan 40bir Haber’in bir parçası olmak benim için gerçekten büyük bir mutluluk. Bu güçlü, samimi ve kaliteli yayıncılığın içinde siz değerli okurlarla buluşmak benim için ayrı bir gurur.

Bugün ilk yazımda, hayatımızda sık sık duyduğumuz ama en çok ihtiyaç duyduğumuz anlarda kendimize hatırlatmayı unuttuğumuz bir konudan söz etmek istiyorum: öz şefkat.

Birçoğumuz bir hata yaptığımızda ya da bir sıkıntı yaşadığımızda kendimizi acımasızca eleştiririz. Tanıdık mı bu cümleler?

“Yine yapamadın.”

“Hep böylesin zaten.”

“Seninki olmaz zaten.”

O içimizdeki sert ses, çoğu zaman zorluğun tam ortasında bizi en çok yaralayan ses olur. Oysa öz şefkat, tam da böyle zamanlarda bize destek olabilecek bir içsel ilk yardım çantası gibidir.

Öz şefkat, önce zor bir anda olduğumuzu fark etmekle başlar. Ardından kendimize nazik davranmayı gerektirir. Çünkü kendimizi acımasızca eleştirmenin ne performansımızı artırdığı var ne de bize çözüm sunduğu. Hatalarımızı görmek önemlidir ama tökezlemek, yanılmak, zorlanmak insan olmanın doğal bir parçasıdır.

Bir başka yanılgımız ise yaşadığımız sıkıntıların sadece bizim başımıza geldiğini sanmak… Oysa dünyanın herhangi bir yerinde biri, şu anda bizimle aynı duygunun içinden geçiyor olabilir. Yaşadıklarımız sanıldığından çok daha evrensel. Bu farkındalık, yalnızlık hissimizi hafifletir.

Zor bir an yaşadığımızda bazen acıyla tamamen özdeşleşir, tüm dikkatimizi oraya veririz. Bazen de “katlanamam” korkusuyla yüzümüzü ondan çeviririz. Oysa denge; acıya ne tamamen gömülmek ne de ondan tümüyle kaçmaktır. Ona uygun bir mesafeden bakabilmek kıymetlidir.

Peki öz şefkati günlük hayatta nasıl uygularız?

Bazen zorlandığımız bir anda kendimize iyi dileklerde bulunmak bile çok yardımcı olur:

“Şu anda zor bir süreçten geçiyorum.”

“Bu duygu geçecek.”

“Elimden geleni yapıyorum.”

Ve evet… Kendi elimizi kendimizin tutması.

Tabii ki insan insana iyi gelir; bir omuz, bir söz, bir sarılma bazen ilaç gibidir. Ama hayatta öyle anlar olur ki yanımıza kimseyi bulamayız. Tam da bu yüzden “ilk yardım” niteliğindeki şefkati önce kendimize gösterebilmek önemlidir.

Bu durum, uçaklarda verilen güvenlik talimatına benzer:

Önce kendi oksijen maskemizi takarız, sonra yanımızdakine yardım ederiz.

Çünkü kendisi nefes alamayan birinin başkasına nefes olması mümkün değildir. Aynı şekilde, kendine destek olamayan biri başkasının yarasına da tam anlamıyla dokunamaz.

Öz şefkat cesaret ister. Kendi acına bakmak, onunla kalabilmek, kendine anlayış göstermek… Bunlar güçlü bir kalbin işidir.

Şimdi gelin, yarın için küçük bir başlangıç yapalım:

Başımıza gelen ilk zorlukta kendimizi acımasızca eleştirmek yerine bir an durup düşünelim.

“Bu durum sevdiğim bir kişinin başına gelseydi, ona yardım etmek isteseydim, ona ne söylerdim?”

İşte şimdi, aynı cümleleri kendimize söyleyelim.

Kendimize davranmayı en sevdiğimize davrandığımız hassasiyetle öğrenmeye niyet edelim.

Ve yazımı Buda’nın çok sevdiğim bir sözüyle sonlandırmak istiyorum:

“Sevginizi ve şefkatinizi kendinizden daha çok hak eden birini tüm evrende arayabilirsiniz. Ama hiçbir yerde bulamazsınız. Kendi benliğiniz, evrendeki herkes kadar sevginizi ve şefkatinizi hak ediyor.”