Kendi Hikayemizin Yazarı Olmak

İnsanoğlu yüzyıllardır aynı sorunun peşinde: Hayatın anlamı nedir?

Bu, anlamı arayan tek canlı insan olarak hepimizin ortak derdi. Geldik, gidiyoruz. Hepsi bu mu? Bu dünyada işimiz ne? Bir şey yapmak mı gerekli, yoksa sadece var olmak yeterli mi?

Hep sorarız kendimize: “Neden yaşıyoruz?” Hep bir cevap arayışı içindeyiz. Hayatın anlamı mı, hayatımızın anlamı mı? İnsanın öleceğini bilmesi hayatı anlamsızlaştırıyor mu? Nasıl bulacağız hayatın anlamını? Bugüne baktığımızda, hayatın anlamını sorgulamak eskisinden daha mı gündemde?

Bu soruların hepsi, insan olmanın doğal parçası. Çünkü biz arayan varlıklarız.

Bilgenin Kaşığı – Yolun Kendisi Üzerine Bir Hikâye

Rivayete göre, adamın biri hayatın anlamını bulmak için yollara düşmüş.

Kime sorsa tatmin edici bir cevap alamamış. Sonunda biri ona, dağların ardında yaşayan bir bilgeden bahsetmiş:

“Hayatın anlamını biliyorsa, o bilir. Git ona sor.”

Adam dere tepe aşmış, bilgeyi bulmuş.

“Hayatın anlamını arıyorum,” demiş. “Her yere sordum, bulamadım. Bilsen sen bilirsin.”

Bilge sessizce bir kaşık uzatmış. Kaşıkta bir miktar yağ varmış.

“Bu kaşığı al,” demiş. “Dökmeden dağları aşıp geri gel. Başarabilirsen sana hayatın anlamını söyleyeceğim.”

Adam büyük bir dikkatle yola çıkmış. Gözü hep kaşıktaki yağdaymış.

Dağları, tepeleri, ovaları geçmiş. Hiç dökmeden geri dönmüş.

“İşte geldim,” demiş gururla. “Yağı da dökmedim. Şimdi söyle bana hayatın anlamını!”

Bilge sormuş:

“Peki yolda ne gördün?”

Adam şaşkınlıkla:

“Hiçbir şey… Sürekli yağa baktım.”

Bilge gülümsemiş:

“İşte mesele bu. Yağa öyle odaklandın ki, çevrende olup biten güzellikleri hiç görmedin.

Dağları, nehirleri, gökyüzünü… Hayatın anlamı sadece hedefte değil; yolun kendisinde saklıdır.”

Hayat Kendi Hikâyemizdir

Belki de hayatın anlamı büyük bir sır değildir.

Belki de hayat bir hikâyedir…

Ve o hikâyeyi her birimiz kendi kendimiz yazmak zorundayız.

Kimsenin bizim yerimize yazamayacağı, kimsenin bizim adımıza tamamlayamayacağı bir yolculuktur bu.

Ve o hikâyenin özü, bilgenin gösterdiği gibi “akışta olabilmek”tir.

Hayatın anlamının, akıp giden anların içinde saklı olduğuna inananlardandım.

Bazen durmak, bazen devam etmek, bazen sadece nefes almak…

Yani hayatla beraber yürüyebilmek.

Belki anlam, gösterişli bir sonuçta değil; yolun içinde, tanık olduğumuz küçük anlarda, hissettiğimiz bağlantılarda gizlidir.

Ve belki de hayatın anlamı tam olarak şudur:

Geriye dönüp bakıldığında, “Evet… Ben bu hayatı gerçekten yaşadım.” diyebilmektir.

Ve Şimdi… Güçlü Bir Soru

Bir anlığına düşünün:

Öldünüz ve mezar taşınızın üzerine yalnızca isminiz değil, bu hayatı ne için yaşadığınız yazılsaydı…

Nasıl yaşadığınız yazılsaydı…

Nasıl bir insan olduğunuz yazılsaydı…

O taşta ne yazılmasını isterdiniz?

Ve şimdi kendinize şu soruyu sorun:

Bugüne kadar, o mezar taşında yazılmasını istediğiniz şeyler için ne yaptınız?

Eğer cevap sizi tatmin etmiyorsa, merak etmeyin.

Çünkü hikâye hâlâ sizin elinizde. Kalan günlerinize bugün yeni bir satır ekleyebilirsiniz.

Bugünden sonra, o mezar taşında yazılmasını istediğiniz cümle için farklı ne yapacaksınız?

Nasıl bir yol izleyeceksiniz?

Belki bir affediş…

Belki bir cesaret…

Belki yıllardır ertelediğiniz bir hayata “Bugün başlıyorum” demek…

Belki sadece kendinize biraz daha şefkat göstermek…

Unutmayalım ki hayat sadece insanın tükettiği bir zaman dilimi değil, ona verilmiş bir armağandır.

Ve o armağanın değeri, içine koyduklarımızla anlam kazanır.

Hepimizin, kendi hikâyesini kendi kalemiyle yazdığı; akışta kalabildiği; sonunda gururla okuyabildiği bir yaşam dileğiyle…