Ziraat Türkiye Kupası’ndan elenmiş olmamızdan ziyade, sahada sergilenen o vizyonsuz ve ruhsuz tablo, hepimizin canını yakıyor. Skor tabelasından öte bir “rezalet” var ortada. Sahada ne bir oyun planı, ne mücadele eden bir futbolcu, ne de “takım” diyebileceğimiz bir birliktelik gördük.
Ciddiyetsizlik daha maç başlamadan, o ilk 11 fotoğrafı verilirken başlıyor. Kimisi ayakta, kimisi oturuyor, kiminin gözü başka yerde… Bir takımın disiplini seremonideki duruşundan belli olur; ancak bizimkilerde tam bir lakayıtlık hakim. Daha iki üç hafta öncesine kadar “hakemler tesir etmezse bu takım yenilmez” diyorduk, şimdi ise kalemiz adeta yol geçen hanına döndü. Kocaelispor’da neler oluyor? Biri çıksın, tüm samimiyetiyle bu çöküşün nedenini açıklasın.
Oraya, o tribünlere gelen 5 yaşındaki Defne’nin heyecanından da mı bir ders almadınız? Bu mübarek günde işinden izin alan, çocuğunu yanına katıp gelen, soğuğa rağmen kilometrelerce yol kat eden bu taraftarın fedakarlığına hiç mi saygınız yok? Taraftar her türlü cefayı çekerken, siz sahada adeta “yokları” oynadınız. Maç bitse de gitsek havasında, ruhsuz bir futbolu bu şehre kimse yakıştıramaz. Yenilmek futbolun doğasında var ama teslim olmak, ruhunu sahada bırakmamak asla kabul edilemez.
Önümüzde şimdi “hayat memat” diyebileceğimiz kritik bir karşılaşma var. Ya çıkıp o maçı alarak bu kara bulutları dağıtacaksınız ya da bu zor günlerin kapısını ardına kadar açacaksınız. Eğer “para alamıyorum” diye oynamayan varsa, bu formayı daha fazla sırtında taşımasın. Ayrıca büyük vaatlerle gelip, “15 gol atacağım” diyen Tayfur efendi nerede? O formüller, o vaatler ne oldu?
Kocaelispor kimsenin egolarını tatmin edeceği, profesyonellikten uzak tavırlar sergileyeceği bir yer değildir. Kendinize gelin! Bu taraftarın ahını almayın. Yazılacak çok şey var ama şimdilik bu kadar…
Kalın sağlıcakla.
İmzamı atıyorum
Tamamen hislerime tercüman olmuş